Begin mei vertrokken we met zijn drieën – wij en onze hond Ollie – richting de noordwestkust van Frankrijk. Bestemming: Bretagne. Na zo’n 11 uur rijden (met tussenstops) kwamen we aan bij onze uitvalsbasis voor vijf volle dagen: Camping Le Ranolien van Sandaya, pal aan de ruige Côte de Granit Rose.

​

Camping Le Ranolien

Wat een fijne plek om te landen na een lange autorit. De camping ligt direct aan zee, met wandelpaden die zo vanaf het terrein starten. We verbleven in een moderne stacaravan, compleet met veranda, keuken, badkamer en twee aparte slaapkamers.

​

Op de camping is genoeg te doen om je een paar dagen prima te vermaken: binnen- en buitenzwembaden, wellness, speeltuinen, een kleine supermarkt en meerdere restaurants. Maar wat voor ons het fijnst was: de hond mocht bijna overal mee naartoe én je loopt zó het douanierspad op voor een wandeling langs de kust.

Ploumanac’h & Perros-Guirec

We wandelden een prachtig stuk van het Sentier des Douaniers, het beroemde wandelpad langs de Côte de Granit Rose. Vanuit de camping loop je er zo naartoe. De route slingert langs indrukwekkende roze rotsformaties, baaien en uitzichtpunten, en is echt een feestje voor liefhebbers van natuur en rust.​ Halverwege maakten we een stop bij Ossa Bar a Galettes, een knusse crêperie. Ideaal voor een koffie- en crêpe-pauze – en de hond was ook hier weer welkom.

​

Lannion

Lannion verraste ons. Het stadje heeft een compact, historisch centrum met vakwerkhuizen en steegjes die zo uit een filmdecor lijken te komen. We dwaalden door de straten, ontdekten een paar leuke boekwinkels en namen de trappen naar de Église de Brélévenez, vanwaar je prachtig uitkijkt over de stad en omgeving. Hier hing echt zo’n ontspannen, lokale sfeer. Geen drukte, geen haast – precies wat we zochten.

​

Trégastel

Op maandag reden we naar de markt in Trégastel. Kleinschalig, maar sfeervol – met kraampjes vol Bretonse specialiteiten, lokale kaas, cider, groenten, bloemen en natuurlijk crêpes. Daarna wandelden we nog wat door het dorpje.

​

Le Renote

Een van de mooiste stukjes natuur van Bretagne, die we bezochten was het schiereiland Le Renote, naast het dorpje Trégastel. Hier maakten we korte, maar afwisselende wandelingen langs de verschillende stranden maar ook over kronkelende paden, langs grillige rotsen. 

​

Sept-Îles

We stapten samen met Ollie op de boot in Perros-Guirec voor een tocht naar de Zeven Eilanden. Voor €48 totaal (2 personen + hond) kregen we een relaxed boottochtje langs de grillige kust en een van de grootste vogelreservaten van Frankrijk. Onderweg zagen we jan-van-genten, sterns, en zelfs een paar zeehonden. De uitleg aan boord was grotendeels in het Frans, maar de uitzichten spraken voor zich. Ook hier bleek Bretagne weer verrassend hondvriendelijk – fijn!

​

Dinan

Voor een dagtrip reden we richting het noorden – zo’n twee uur heen en twee uur terug – om Dinan te bezoeken. Deze middeleeuwse stad heeft alles: stadsmuren, vakwerkhuizen, bochtige steegjes en ambachtelijke winkeltjes. We begonnen bij de stadswallen, met uitzicht op de rivier de Rance, en slenterden daarna naar beneden via de Rue du Jerzual, een steile straat vol ateliers en galerietjes. 

​​

Saint-Malo

Na Dinan reden we door naar de kust, naar het indrukwekkende vestingstadje Saint-Malo. Wat een plek. De ommuurde stad ligt direct aan zee en barst van de sfeer. We liepen de stadsmuren helemaal rond en keken uit over de stranden en het getijdenlandschap. Daarna doken we de straatjes in – boordevol gezellige pleinen, boetiekjes en crêperies. Het was er drukker dan op andere plekken, maar nog steeds ontspannen. 

​

Mont Saint-Michel

Op de terugweg naar huis maakten we een omweg naar de iconische Mont Saint-Michel – en dat was het helemaal waard. Dit middeleeuwse eiland met abdij lijkt zo uit een sprookje te komen, vooral als het bij vloed volledig door water wordt omringd.

​

Een paar praktische tips als je er ook heen wilt met een hond: parkeren kan op P5, P6, P7bis of P10 t/m P13 (voor gewone auto’s, kosten zo’n €15 per 24 uur). Vanaf daar gaat er een gratis shuttlebus naar het eiland, maar: honden mogen daar niet in, tenzij het hulphonden of kleine honden in een tas zijn.

 

​Wij liepen dus de 3 kilometer heen en terug over de dijk – een mooie en goed begaanbare route. De Mont zelf bezochten we deze keer niet van binnen, maar het uitzicht vanaf de dijk was al magisch genoeg.

​

Let op: check van tevoren de getijdentabel. Bij vloed is het echt een eiland, wat prachtig is, maar het kan van invloed zijn op je bezoek.Een sprookjesachtig einde van een mooie roadtrip!